• BDUmedia

Buffet

Voor 35 eurootjes onbeperkt kiezen uit een buffet van voor-, hoofd- en nagerechten en gratis drankjes op de koop toe. Dat is de succesformule van het Live Cooking buffet van het Van der Valk Hotel in Tiel. Een formule die ons een treffend beeld geeft van ons culinaire gedrag. Wat doet het met mensen als ze naar hartenlust kunnen opscheppen van al die schotels en schalen met lekkernijen, die zo uitdagend op onze eetlust staan te wachten? Het valt niet mee om daar lijn (lijnen is dan sowieso moeilijk) in te ontdekken, zo zag ik zaterdagavond toen ik mij onderdompelde in dit aantrekkelijke eetfestijn. Het minst opvallend is de categorie fijnproevers. Ze proeven even hier, ze proeven daar, net als bijen die van bloem tot bloem hun honing verzamelen. Je ziet ze onverstoorbaar en gezellig kletsend genieten. Minder fijnzinnig gaan de snackers te werk. Ze slaan de voorgerechten over en haasten zich naar de sudderende satés, de kroketten en de frites, die ze torenhoog op hun bord weten te stapelen. Nauw verwant aan hen zijn de gehakthalers. Zij koersen regelrecht op de gehaktballen af. Ik zag een evenwichtskunstenaar die met een bord met maar liefst vier in saus drijvende ballen ongeschonden zijn tafel wist te bereiken. Naast mij had een schrokkerige man zijn bord gevuld met een vracht zalmsalade, die hij combineerde met een glas chocomel. Als toetje koos hij voor een volle kom soep. Ik deelde hem in bij de categorie "maakt niet uit wat ik eet, als ik maar vol zit." Bewonderenswaardig is ook de categorie groepseters. Ze zitten aan een lange tafel en staan allemaal tegelijk op om naar de buffetten te gaan, keurig een voor een. Daar aangekomen houden ze precies in de gaten wat hun buurvrouw of buurman kiest. Ze willen zekerheid. Garnalen? O, die lijken me ook wel lekker. Die neem ik dus ook maar. Crème brûlée? Lijkt me ook heerlijk. Neem ik dus ook maar. Dan heb je de toetjesfanaten. Zij slagen erin bijna het hele assortiment nagerechten op hun bord te verzamelen. Nou, ik heb mijn centen er wel uit, hoorde ik een van die fanaten triomfantelijk in het voorbijgaan zeggen. Voor de meeste categorieën geldt dat maat houden een bijna onmogelijke opgave is. Ik moet u bekennen dat ik af en toe aan wolven moest denken. Vorige week is er aan de overkant van de Rijn een wolf gesignaleerd. Het hongerige dier is intussen richting Duitsland verdwenen, zo hoorde ik op het nieuws.

In Tiel zijn er nog genoeg. En je hebt ze zo gevonden. Vier trappen op bij Van der Valk.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)