• Columnist Jan Beyer heeft zijn 200ste column voor de Stad Tiel geschreven.

    Raphael Drent

column Drama

Vorige week was ik in het Tielse Lingecollege te gast bij de theaterleerlingen van dramadocente Linda van Boxtel, die op verschillende locaties in de school aandoenlijke scènes speelden. Om van hun acteerprestaties te genieten moest ik een aardig eindje door het ingewikkelde gangenstelsel van de gebouwen lopen. Die wandeling stemde mij droevig. Dat de tand des tijds flink aan de school heeft geknaagd, wist ik wel, maar ik had niet verwacht dat het zo treurig was. Gangen met versleten kozijnen en gaten in de vloer. Toiletten, die je noodzaken om de plas nog mag even op te houden. Waar zie je dat nog in het onderwijs anno 2018? Mijn kleindochter Lima zit in het theaterklasje. Zij speelde in een lokaal de rol van een gestreste docente, die helemaal over haar toeren was geraakt. Een scene met een groot realiteitsgehalte, want welke docent zou niet in de stres schieten als je les moet geven in een schoolgebouw, dat zo jammerlijk uit de tijd is? In Tiel zetten we de auto's op de mooiste vloer in de best geoutilleerde parkeergarage van Nederland. De scholieren, de toekomst der natie, zetten we in een aftandse school, een gebouw van 90 jaar oud. Maar de plannen voor de nieuwbouw en de verbouw liggen toch klaar, hoor ik u al zeggen. Da's waar, ze liggen er al helaas jaren. Het wil maar niet vlotten. De politiek is er nog altijd mee bezig. Zo lukt het maar niet om te becijferen hoeveel geld er nodig is. Eerst zou het project 14 miljoen kosten, later 17,5 en de huidige stand van zaken is 23 miljoen. Als men blijft dralen, zal ook die laatste som niet genoeg zijn. Des te langer de besluitvorming duurt, des te hoger de bouwkosten.

Mijn jongste kleinzoon Lewis heeft de vaart er wel in. Hij heeft vorige week, nog net voor zijn derde verjaardag, voor het eerst een klein rond drolletje in zijn potje gelegd. En er ook nog een paar druppels bij geplast. Goed zo, Lewis. Het kereltje was zelf ook super trots op zijn krachtdadige prestatie. Hij holde met zijn verse keuteltje door het huis, iedereen moest het zien, iedereen moest zijn prestatie bewonderen. Mama maakte er een schattig filmpje van en stuurde dat naar de al even enthousiaste opa en oma. Kijk, zo zie ik het graag. Daar kan de politiek wat mij betreft een voorbeeld aan nemen. Het Lingecollege zou al lang de mooiste streekschool van het Rivierenland zijn geweest, al er niet zo lang gekeuteld was. De raad zou alom bewondering hebben geoogst.

Net als het potje met dat zo mooi afgewerkte drolletje van Lewis.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)