Duikeling

De mensen van ziekenhuis Rivierenland, van hoog tot laag, krijgen van mij een hele dikke voldoende. Een negen, maar het mag ook een tien zijn. Niets dan lof voor manier waarop ik hier ben behandeld. Ik zie de jonge verpleegkundige nog tobben om me de eerste dag na de heupoperatie op een douchestoeltje te krijgen. Een vent van honderd kilo. Ze kreeg het voor elkaar. Met een washandje schuimde ze mij, ouwe zak die ik zo zoetjesaan ben, af alsof ze een pasgeboren baby onderhanden had. Geen plooi werd overgeslagen. De chirurg die me geopereerd had, kwam me aan bed vertellen dat hij het zekere voor het onzekere nam. Nee, niet standaard na twee dagen naar huis, zoals veel ziekenhuizen doen om een bed zo snel mogelijk vrij te krijgen. Hier zo min mogelijk risico. Rustig aan, eerst voldoende oefenen en op krachten komen. Ik had de tijd nodig, zo bleek achteraf. Na vijf dagen mocht ik naar huis. Zo'n aanpak doet je goed. Je bent geen nummer, geen naam op een lijstje dat zo snel mogelijk moet worden afgewerkt.

Ik begreep er dan ook geen bal van dat dit ziekenhuis maar liefst 28 plaatsen was gezakt op de Ziekenhuis Top 100 van het Algemeen Dagblad. Dat zal wel aan het onderzoek liggen en niet aan het ziekenhuis, dacht ik, toen ik de uitslag doorfietste. Want wat viel me direct al op? De resultaten schommelden aan alle kanten. Het leek die grote schipschommel van de Efteling wel. De beoordeelde ziekenhuizen tuimelden over elkaar heen. Van hoog naar laag, van laag naar hoog. Die Tielse duikeling was nog maar een peulenschil bij wat bijvoorbeeld een Rotterdams ziekenhuis overkwam. Dat tuimelde maar liefst 50 plaatsen. En om het nog waanzinniger te maken. Het ziekenhuis van Drachten klom van plaats 71 naar plaats 4. Ra, ra, hoe kan dat? Misschien heeft daar een of andere wonderbaarlijke genezing plaatsgevonden. Kon iemand daar na een heupoperatie binnen een kwartier weer naar huis fietsen, of zoiets. Je moet er overigens niet raar van opkijken als Drachten volgend jaar weer onderin de lijst bungelt. Een onderzoek, dat dergelijke grote verschillen laat zien, kun je moeilijk serieus nemen. Als een kind een IQ heeft van 130 kan dat cijfer een jaar later toch niet gehalveerd zijn? Een viersterrenhotel kan in een jaar tijd toch niet afgedaald zijn tot het niveau van een simpele dorpsherberg? Bij mij roept dat ziekenhuis-onderzoek alleen maar vragen op. Sterker nog, ik ben er behoorlijk ziek van.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)