• Columnist Jan Beyer heeft zijn 200ste column voor de Stad Tiel geschreven.

    Raphael Drent

Knuffel

Knuffelen wekt bij mij vaak een zekere argwaan op. Om misverstanden te voorkomen; ik bedoel hier niet de lijfelijke knuffel. Die is mij nog altijd welkom, mijn leeftijd heeft daar gelukkig nog geen vat op gekregen. De knuffels die ik niet vertrouw hebben te maken met de zogenaamde verwennerij, waar je elke dag tegen aan kunt lopen. Zaterdag werd ik op straat aangesproken door een jonge vrouw, die mij wilde verwennen met een gratis jaarabonnement op een krant. Men had mij speciaal geselecteerd voor dit buitenkansje, waarmee ze me van harte feliciteerde. Alsof ik een flinke prijs gewonnen had. Ik hoefde alleen maar een handtekening te zetten. Dat heb ik dus niet gedaan, bij een dergelijke knuffelpartij zie ik altijd een addertje onder het gras. Net als bij de acties van de luidruchtige e-bike verkopers, die je strelen met zoveel korting dat een fiets nog maar een habbekrats lijkt te kosten. In de plaatselijke politiek wordt ook heel wat afgeknuffeld als er wethouderszetels te verdelen zijn. De azijnbekers gaan snel de kast in, de strooppotten worden tot de rand toe gevuld. Lijsttrekkers die in de verkiezingstijd nog tegenover elkaar stonden, verklaren nu dat hun programma's nauwelijks verschillen. Er zijn helemaal geen breekpunten meer. Knuffelpolitiek noem ik dat. Het brengt de kiezer in verwarring, alles lijkt één pot nat, en het is nog riskant ook. Vorige week belde ik het Waterschap Rivierenland omdat ik een lijk had zien drijven. Nee, schrik niet, het was een eend. Een dood vrouwtje, dat zich met de buik omhoog zachtjes liet meevoeren in de stroom. Het waterschap stuurde er een medewerker, gewapend met een lange riek, op af. De doodsoorzaak van het beest was voor hem gesneden koek. Het is paringstijd. De woerden zijn onrustig en willen allemaal knuffelen met de vrouwtjes. Ze werpen zich stuk voor stuk op als de ideale partner. Ze zijn zo gretig dat ze hun beurt letterlijk niet afwachten. De arme eend wordt om de haverklap besprongen. Haar kop kan ze niet boven water houden, ze wordt tragisch doodgeknuffeld. De liefkozende woerden hebben niet eens in de gaten dat ze haar om zeep helpen.

Niks aan te doen, zei de man van het waterschap. De natuur leert ons wat de gevolgen zijn van al te uitbundige vrijages. Ik dacht aan het geknuffel om de wethouderszetels in de gemeentehuizen. Het lijkt zo lief en aardig. Maar pas op. Ook een fanatiek vrijende wethouder kan kopje onder gaan. Ook daar kan de man van het waterschap niets aan doen.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)