Rommel

De gemeenteraad van Tiel heeft steen en been geklaagd over de rommel in de stad. Overal troep. De Avri die de stad schoon moet houden, kreeg onderuit de zak. Is dat terecht? Misschien wel, misschien ook niet. Het probleem is dat de gemeente zelf niet weet wat ze met de Avri heeft afgesproken. Misschien hoeven de prullenbakken in de stad maar half leeggemaakt te worden. Of misschien hoeft het gras, dat bij het maaien op het trottoir terecht komt, helemaal niet opgeruimd te worden. Ik noem maar wat. Een extern bureau (kost een paar centen, hoor ik een goede vriend al zeggen) gaat nu uitvlooien hoe het precies zit. Hoe die stad zo kan vervuilen. Wat het resultaat daarvan ook is, het probleem van het zwerfvuil zal alleen maar groter worden. We moeten straks zelf met het restafval gaan sjouwen. Uit een recent onderzoek van de NOS blijkt dat de mensen daar weinig zin in hebben. In Woerden stak een storm van protest op tegen dit wegbreng-systeem. De gemeente is er al weer mee gestopt. Intussen is de Avri zich van geen kwaad bewust. In de krant las ik dat de directie "zich niet herkent in de kritiek van de Tielse gemeenteraad." Men had nooit signalen gekregen dat het niet goed gaat in Tiel. Je ziet het steeds meer; kritiek wegwuiven, net doen of de ander uit zijn nek kletst. Vooral de politiek is er goed in. Ministers en aanverwante bestuurders die eerst beweerden de kritiek aan hun adres niet te herkennen, moesten toch hun biezen pakken. Er zijn voorbeelden genoeg van ( Vogelaar, Verdaas, Mansveld, Opstelten, Teeven, Weekers, Van der Steur, Keizer enzovoorts). Wie zich niet herkent in het beeld dat de ander van je heeft, moet er ernstig rekening mee dat die ander gelijk heeft, zo heb ik een vooraanstaand psycholoog eens horen beweren. De Tielse gemeenteraad vond het overigens nogal merkwaardig, dat de Avri van de prins geen kwaad zou weten. Lezen ze daar in Geldermalsen de krant niet? Ja, dat doen we wel, want als ik de AVI in mijn column in de kuif pikte, werd daar terdege op gereageerd. Mijn kritiek werd in ieder geval wel herkend. Zo zeer zelfs dat onze regionale schoonmakers me onlangs vriendelijk uitnodigden om een kop koffie te komen drinken in Geldermalsen. En om me bij te praten. Ik heb het niet gedaan. Je kunt me een plezier doen met een lekker bakkie cappuccino, dat wel, maar ik heb geen zin om op de koffie te komen.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)