Sorry

Het nieuwe jaar is nu ruim drie weken oud en ik moet zeggen dat mijn goede voornemens tot dus ver goed stand gehouden hebben. Zeker mijn voornemen om me minder druk te maken. Dat valt overigens niet mee, want de korte lontjes om ons heen lijken steeds korter te worden. Kijk maar eens naar dat soms hatelijke geraaskal op de sociale media. Ik laat het lekker langs me heen gaan, geheel conform mijn goede voornemens. Ik wind me niet meer op. Toen ik vorige week mijn auto even parkeerde voor het huis van een kennis ergens in Tiel, hoorde ik na een paar minuten al een indringend geclaxoneer. Ik schrok, wat voor vreselijks zou er nu weer aan de hand kunnen zijn? Het viel gelukkig honderd procent mee. Met een paarsachtig aangelopen hoofd probeerde een man zijn auto langs de mijne te manoeuvreren, kennelijk met de bedoeling om op het aanliggende pleintje te parkeren. Dat lukte hem na een beetje stuurkunst, maar na het uitstappen had het paarse hoofd het danig op mij gemunt. Zijn verwijten in mijn richting waren niet van de lucht. Of ik wel besefte, dat ik hem ernstig belemmerd had om zijn auto neer te zetten op het plekje waar hij altijd staat. Zijn plekje en van niemand anders. Niemand kan aanspraak maken op een vaste plaats op een openbaar pleintje, dacht ik, maar ik zei het niet hardop. Ik moet me van mijn zachte kant laten zien, tenslotte was ik het nieuwe jaar niet voor niets begonnen met die goede voornemens. "Sorry", zei ik. "Sorry, meneer, dat ik u een tikkeltje in de weg stond." Het klonk super vriendelijk. Zo vriendelijk had ik het eigenlijk niet bedoeld, maar ja, goede voornemens kunnen niet alleen goed maar soms zelfs beter uitpakken. Het paarse hoofd keerde zich in mijn richting en beet mij vervolgens toe: "Slappeling!" Hij banjerde mopperend een zijstraat in. Ik keek hem verbouwereerd na. Een man die niet eens aan dit pleintje woont en dan zo'n grote waffel. Wat een eikel. Ja, eikel, dat zou ik hem graag nageroepen hebben, maar ik stapte zwijgend in mijn auto, zette er een vrolijk muziekje op en reed rustig weg.

Thuis liet ik me met een tevreden gevoel op de bank zakken. Mijn goede voornemens hadden het gered. Maar 2018 is nog jong. Ik moet het nog ruim elf maanden volhouden. Ik sprak mezelf moed in: dat lukt je best. Zo'n slappeling ben je toch niet.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)