Tiels feestje

Sympathieke persoonlijkheid, die prinses Beatrix. Altijd die warme glimlach en altijd die vriendelijke gelaatsuitdrukking. Zo zagen we haar ook toen ze het cultuurgebouw Zinder in Tiel opende. Met "we" bedoel ik overigens niet de inwoners van Tiel en de regio, voor wie Zinder gebouwd is, maar een clubje strak geprotocoliseerde genodigden, die waren uitverkoren om de opening bij te wonen. Ze stonden in een kluitje bij elkaar, keurig opgesteld achter paaltjes met zwarte koorden ertussen.

Wat zou de sympathieke Beatrix daar zelf van gevonden hebben, zo vraag ik me af. Een lekker spontaan Tiels feestje, gezellig tussen de inwoners, zou haar liever zijn geweest, vermoed ik. Als ik die opening bijgewoond zou hebben, (ja, als…..) zouden mijn ogen ongetwijfeld afgedwaald zijn naar de jurk van de prinses. Zou ze de tinnen broche, dat viooltje, waar ik onlangs over schreef, opgespeld hebben? De broche die ik haar ooit persoonlijk heb overhandigd. Inmiddels heb ik al gezien dat ze dat Tielse cadeautje thuis gelaten heeft. Op de prachtige fotoserie die Jan Bouwhuis van de prinses bij de opening heeft gemaakt, is geen broche te bekennen. Wel een speld op haar hoed. Misschien heeft ze dat viooltje niet meer kunnen vinden, dacht ik. Of wist ze niet meer in welk doosje ze het had gestopt. Of zou ze het gewoon kwijt geraakt zijn? "Kwijt bestaat niet", zei mij moeder altijd. "De dingen die je niet meer kunt vinden, hebben heus geen pootjes gekregen…"

In alle eerlijkheid wil ik u opbiechten dat ik even overwogen heb ik toch naar die officiële opening te gaan. Dan maar zonder uitnodiging. Vergeet niet dat ik destijds onderscheiden ben met de erepenning van de stad Tiel die ik uit handen van de burgemeester heb gekregen. Een penning met een draaginsigne in de vorm van het wapen van Tiel. Ik ben ereburger, zou je deftig kunnen zeggen. Met mij valt dus niet te spotten. Ik had mijn zondagse pak al klaargelegd. Je wilt Hare Majesteit als ereburger vanzelfsprekend netjes onder ogen komen. Compleet met het insigne op de revers om mijn importantie te benadrukken. Ik ben niet gegaan, want ik kon dat speldje nergens vinden. Ik heb me suf gezocht. In allerlei doosjes gekeken, maar helaas. Het insigne was weg en bleef weg. Kwijt. Ach ja, dat kan de beste overkomen. Ik dacht aan mijn moeder. Krijgen sommige dingen dan toch pootjes?

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)