• Juf Dia neemt afscheid te midden van haar leerlingen

    Michel Broekhuizen

Opperjuf Dia verlaat het kamp

WADENOIJEN Juf Dia Dam van openbare basisschool De Waayer in Wadenoijen gaat na 41 jaar vervroegd met pensioen. Generaties zag ze voor haar plaatsnemen in de schoolbanken. ,,Het voelt als afscheid nemen van familie.''

 

door Michel Broekhuizen

Juf Dia (60) in één woord samenvatten is lastig, maar als de collega's en leerlingen dan toch moeten kiezen: 'betrokken'. Ze heeft de uitstraling van een jonge oma die graag een praatje maakt, met een luisterend oor, streng als het nodig is. Een opperjuf. Zorgen dat kinderen iedere dag met plezier naar school gaan en dit naar een hoger plan tillen: dat is haar doel. Ondersteunend voor de directie, coachend voor het ledenteam en motiverend voor ouders en leerlingen. Maar boven alles juf. 40 jaar geleden, we schrijven 1976, begon ze in het lokaal waar ze dit interview geeft. Als twintigjarige stagiaire en studente van de Pedagogische Academie in Utrecht, de vroegere pabo, verbaasde ze zich al over de moderne lesomgeving, zeker voor een dorp. Ze zou er nooit meer weggaan.

PROEFLES ,,Het werd al snel een deel van mijn leven', vertelt de rasechte Betuwse, geboren in Buurmalsen en - na een aantal regionale omzwervingen - woonachtig in Erichem. ,,Ik voelde me al snel thuis, mede door de betrokkenheid en het persoonlijke en kleinschalige zoals je dat in een dorp vindt.'' Ze moest wel een proefles geven ten overstaan van het voltallige B&W van de toenmalige gemeente Zoelen. ,,Niet alleen om te zien hoe ik het deed, maar vooral omdat ze zelf toen nog nul komma nul procent verstand hadden van onderwijs.''

DALTONSCHOOL In 1980 kreeg ze haar eerste kind. ,,Het jaar ervoor werd me hier een duobaan aangeboden. Dat was uniek in de Betuwe. Werd je toentertijd moeder, dan was het vrijwel ondenkbaar dat je nog kon werken.''

Ze groeide uit tot een belangrijke kracht en begeleider op de openbare bassischool, toen nog 'De Kokkenhof' geheten, vernoemd naar de 'Kokken' uit de aangrenzende kersengaard. Ze was beleidsmaker, bij iedere groep betrokken en ging steevast mee op kamp, 35 jaar lang. Ze volgde een schoolleidersopleiding, kon elders directeur worden - maar wou niet weg - en speelde later een belangrijke rol bij de certificering van de Daltonschool die het in 2006 zou worden. ,,We waren toen als bezig met visieontwikkeling en werkten onbewust al zoals Daltonscholen, dus met een visie op hoe je in de maatschappij staat. Zelfstandigheid, samenwerking, verantwoordelijkheid, effectiviteit en reflectie: het waren - en zijn nog steeds - belangrijke pijlers voor ons en voor mij persoonlijk. Ik heb daarvoor de Daltoncoördinatorcursus gedaan en trainingen in het hele land gegeven.''

AFSCHEID Donderdag 6 juli is er een afscheidsreceptie, een dag later stopt ze voorgoed. Net als haar man, precies op dezelfde dag, die biologieleraar is op de Pantarijn scholengemeenschap in Kesteren. Ook met vervroegd pensioen, na 41 jaar. Toeval? Nee. ,,Dit hebben we vanaf dag 1, lang geleden, zo afgesproken. Samen uit, samen thuis. We willen nog veel gaan doen samen. Met de camper, met de kleinkinderen. Natuurlijk ga je me nog weleens treffen op school, om in te vallen bij ziekte bijvoorbeeld. Mijn hart ligt toch hier. De contacten met iedereen ga ik wel missen. Zoals de kinderen ook al tegen me zeiden: het lijkt me raar om nu voor altijd 'grote' vakantie te hebben.''