• Columnist Jan Beyer heeft zijn 200ste column voor de Stad Tiel geschreven.

    Raphael Drent

Bij TEC

Kom een keertje kijken, nodigde een bestuurslid van TEC mij onlangs uit. Daar had ik wel oren naar, want als columnist moet je voeling houden met de samenleving en daar hoort ook het voetbalveld bij. Dus wandelde ik zondag naar het Tielse sportpark De Lok, waar uitnodigende dames mij in de rust trakteerden op een verse punt Betuwse kersenvlaai bij de koffie, persoonlijk aangesneden door een dochter van de hoofdsponsor. Na afloop van het duel (1-1 tegen OFC) was het nog niet gedaan met de gastvrijheid van de Tielse derde divisionist. Ik nestelde mij met een glaasje rode wijn in de business ruimte tussen een mix van sponsors, bestuursleden, spelers en oud-spelers, onder wie clubicoon Henk van Tricht. Ik bewonder hem nog altijd, de legendarische spits, die in 1965 (in dat jaar zijn we getrouwd, zo vertelde zijn vrouw Adrie) maar liefst 42 keer wist te scoren, vaak op spectaculaire wijze. Als je met Henk aan de praat raakt gaat het natuurlijk over zijn carrière die meer dan twintig glorieuze jaren bij zijn eigen TEC (en nooit bij een andere club) omvat. In die jaren was de krant de enige informatiebron voor de supportersschare. Van internet had nog nooit iemand gehoord. Er waren genoeg mensen die thuis nog geen telefoon hadden. Wie op de hoogte wilde zijn van het laatste voetbalnieuws ging naar de Weerstraat. Daar stonden op zondagmiddag groepjes aanhangers van TEC en Theole op gepaste afstand van elkaar voor het redactiekantoor van het dagblad, waar ik toen werkte. Rond half zes hing de redactie daar een groot vel met uitslagen voor het raam. Wat had TEC gedaan? Wat had Theole gedaan? Er werd heftig gediscussieerd door de fanatieke fans, maar niet te lang. Want het liep al tegen zessen en het thuisfront begon honger te krijgen. Daar was op gerekend, want heel wat raamkijkers hadden op de fiets een pan meegenomen. Haastig schoten ze het naastgelegen Chinese restaurant in en bestelden daar nasi voor de hele familie. Een schep of drie in de meegebrachte pan. Nasi of nasi speciaal. In dat laatste geval kreeg je er een gebakken ei en een paar plakken schouderham bij. En dan met forse pedaalslagen naar huis, de ingepakte pan in een tas aan het stuur of op de bagagedrager met de snelbinders over de oren. Ik zag die onvergetelijke taferelen weer voor me toen ik zondag van De Lok mijmerend naar huis liep. Mooie tijd, zo mooi dat ik er nog altijd van kan genieten. Thuis aangekomen, rook ik het al. Het avondeten was klaar. Nasi.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)