• Columnist Jan Beyer heeft zijn 200ste column voor de Stad Tiel geschreven.

    Raphael Drent

Carillondergang

Nou, het was me het weekeindje wel. Mijn patriottisch hart sloeg bijna over van emotie toen de spanning eindelijk werd gebroken en Duncan met vlag en wimpel het Eurosongfestival won. Champagne had ik helaas niet in huis. Er stond nog wel een fles zware Franse wijn open. Veel te zwaar, zo merkte ik de volgende ochtend aan mijn weerbarstige hoofd. De bestuurders van een heel rijtje grote steden hadden het hoofd er wel bijgehouden, zo las ik de volgende dagen. Ze stonden allemaal te trappelen om volgend jaar het festival in hun stad te organiseren. Arnhem voorop. Burgemeesters en wethouders die eerder nog bijna snikkend hadden verkondigd dat hun armlastige stad geen cent meer te makken had vanwege de uit de hand gelopen kosten voor de jeugdzorg, zagen nu wel kans om een paar miljoen voor die organisatie op te hoesten. Mijn zware hoofd was inmiddels weer helder genoeg om daar niets van te snappen. Tiel, dat ook miljoenen tekort komt, is niet van plan extra belastingcenten te besteden aan prestigieuze festivals. Integendeel, Tiel wil anderhalve ton op cultuur bezuinigen en is zo in financiële paniek geraakt dat er zelfs geen geld meer is om stadsbeiaardier Wim Ruitenbeek te betalen. Voor een paar centen bespeelt hij elke week het carillon van de Sint Maartenstoren. Met de klanken van een van de mooiste beiaards van Nederland legt hij dan een harmonisch muzikaal tapijt over de binnenstad. Klanken die bij een zichzelf respecterende historische binnenstad niet weg te denken zijn. En zeker niet bij een Hanzestad met zo'n rijk verleden. Sinds de zestiende eeuw wordt er in Tiel al op klokken gespeeld. Het huidige carillon is een monument ter herinnering aan de naoorlogse wederopbouw. De Tielse bevolking heeft het ook nog eens betaald. Alleen al om die reden zou je er van af moeten blijven. Als er niet meer op gespeeld wordt, kun je dit trotse instrument over een tijdje als bouwafval bij de Avri brengen en dan ben je nog meer geld kwijt. Weer voelde ik de emotie in mijn binnenste opkomen toen ik op YouTube hoorde hoe meesterlijk improviserend Wim Ruitenbeek het winnende lied van Duncan op het klokkenspel vertolkt. De beiaardier die door Tiel wordt afgedankt huldigt op deze wijze de zanger, die internationaal zoveel succes heeft. Het klinkt als een sympathiek protest. Goed zo, Wim, laat niet weg bezuinigen. Laat je maar horen. Jij speelt met liefde en toewijding hoog in de toren. Bestuurders blazen hoog van de toren. Ik vraag me af, Wim, of ze weten waar de klepel hangt.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)