• Columnist Jan Beyer heeft zijn 200ste column voor de Stad Tiel geschreven.

    Raphael Drent

Gescheurd

Er zitten lange scheuren in de vloer van de Tielse parkeergarage. "Heel normaal", reageert de aannemer. "Inderdaad, normaal en zelfs voorspelbaar", zegt de gemeente Tiel. Je kunt het gewoon op je vingers natellen. En bovendien: makkelijk te verhelpen, een paar blikken kunsthars erover, even aansmeren en klaar is Kees. Fluitje van een cent. Is dat zo? De kranten hebben het niet nagetrokken. Daarom benaderde ik de absolute autoriteit op het gebied van garagescheuren, de fameuze Vlaamse professor Jean-Claude De Vloeraanveger, tevens uitvinder van de scheurkalender. Hij voelde zich niet erg fit, maar kwam toch aan de telefoon.

De professor heeft wel een verklaring voor deze niks-aan-de-hand-houding van de lokale overheid. "Elke verantwoordelijke bestuurder doet zijn of haar best om een scheur in de vloer letterlijk en figuurlijk zo snel mogelijk weg te poetsen. Want als je dat niet doet, kun je een scheur in je eigen reputatie oplopen. Je moet je politiek natuurlijk niet laten vloeren door een scheur in een vloer. Ik kan dat vanuit bestuurlijk oogpunt wel begrijpen. Hier in Vlaanderen zeggen ze altijd: Laat ge niet verrassen, ieder vloerke heeft zijn schoerke."

Ook de professor is van mening dat de scheuren met een simpele kunsthars-behandeling te verhelpen zijn. "Je kunt het bij wijze van spreken een paar mensen van uw onderhoudsdienst laten doen. Inderdaad, door de Avri. Ik kon even niet op de naam komen. Een parkeergarage behoort tenslotte ook tot de openbare ruimte, waar deze dienst het voor het zeggen heeft. Ik kan me overigens voorstellen dat ze met een heel andere oplossing op de proppen komen. Bijvoorbeeld door klimop in de scheuren te planten. Veel milieuvriendelijker dan kunsthars. Misschien duurder, maar dat lossen ze wel op door de inwoners een paar euro extra te laten betalen. Elke keer als er nieuwe scheuren komen, kun je er andere planten inzetten. Bijvoorbeeld koolzaad. Daarvan zag ik onlangs een treffend voorbeeld toen ik over de A15 bij Geldermalsen reed. Daar staat het koolzaad metershoog tussen de rijen zonnepanelen op de oude vuilnisbelt. Zonnepanelen die nauwelijks nog zon krijgen. Een curieuze aanpak, die ik hier in Vlaanderen nog nergens tegengekomen ben."

Professor dr. De Vloeraanveger had nog veel meer noten op zijn zang, maar hij onderbrak het telefoongesprek. Zijn darmen gingen vreemd tekeer en hij moest noodgedwongen naar het toilet. " Ik denk dat het een soort scheurbuik is," zei hij nog voordat hij de verbinding verbrak.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)