• Tiel 02/08/2019 Columnist Jan Beijer iov Stad Tiel foto Raphael Drent

    Raphael Drent

In het duister

Het is nog nooit zo donker geweest of het is weer licht geworden, zei mijn vader als het weer eens tegen zat. De bewoners van een doodlopende straat in Tiel die op een pleintje uitkomt, zullen het niet met deze gevleugelde uitspraak eens zijn. Ze hebben het licht helaas nog niet gezien. De lantaarnpaal bij het pleintje is al twee maanden zo donker als de nacht zelf. Medio augustus hebben ze dit al bij de gemeente gemeld. De lamp weigert nog steeds elke dienst, zo constateerde ik zondagavond hoogstpersoonlijk. De verwoede pogingen van de buurt om de paal gerepareerd te krijgen, hebben tot dusver niets uitgehaald. De gemeente beloofde het euvel "in overleg met spoed aan te pakken." Maar wat is zo'n belofte in deze tijd nog waard? Diezelfde gemeente is geen baas meer in de eigen openbare ruimte. Men kan hooguit zelf nog een verkeerspaaltje door een wethouder laten plaatsen. Onderhoudsaannemers lijken de dienst uit te maken. Volgens de gemeente was de lantaarn nog steeds defect door problemen met een onderhoudscontract, maar dat zou wel weer op zijn pootjes terecht komen. Sterker nog: de vaart zou er flink inkomen, omdat een nieuwe aannemer dit soort klussen binnen een poep en een zucht kon klaren. Het gemeentebestuur bedacht zelfs een nieuwe naam voor deze voortvarende koerswijziging. Tiel op Orde, zo heet deze aanpak. Tiel op orde? Maar niet op het pleintje. Het bleef daar aardedonker. De buurt was er niet gerust op. Het gevoel van onveiligheid groeide met de nacht. En terecht. Eind september schrok een bewoonster van het donkere pleintje midden in de nacht wakker toen ze gestommel bij haar slaapkamerraam hoorde. Er stond een man naar binnen te loeren. Even later liep hij naar de voordeur. In paniek belde de vrouw, die herstellende is van een operatie, de politie en een buurvrouw, die haar midden in de nacht met een kopje thee weer over de schrik heen hielp. Het "donkere hol" zal gemeld worden bij de gemeente beloofde de politie, die een keer door de straat reed. Vorige week kreeg dit verhaal een climax. Er gebeurde een wonder. Het leek wel of Jomanda teruggekeerd was. De straatlantaarn knipperde even! Aan uit, aan uit. De buurvrouw kon haar ogen niet geloven. Ze ging eerbiedig voor de paal staan en vouwde in alle deemoed haar handen. Als of ze in Lourdes genezing moest vragen voor een hardnekkige kwaal. Lieve paal, zo bad ze, laat ons niet langer in de steek. Lieve paal, doe je best. Je kunt het. Yes, you can, yes, you can! Maar de paal kon het niet. Het geknipper was van korte duur. Aan uit. En daarna definitief uit.

Sindsdien heeft de buurt de handen zelf maar uit de mouwen gestoken. De omwonenden hebben de duistere lantaarn nu versierd met kerstverlichting. Die brandt wel. Of ze er straks ook nog ballen aan hangen, weet ik niet. Wel is zeker dat niemand er een bal van snapt.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)