• Columnist Jan Beyer heeft zijn 200ste column voor de Stad Tiel geschreven.

    Raphael Drent

Mercedes

In de lift van het hotel in Belgrado, waar we vorig jaar een weekje logeerden, hing een poster met een foto van een glanzende Mercedes. Met die slee kon je je voor 25 euro naar het vliegveld laten rijden. Dat leek ons een aantrekkelijk aanbod. Op de dag van vertrek bestelden we deze sjieke taxiservice bij de receptionist en betaalden contant. De taxi zou er over een uurtje zijn. Op het terras voor het hotel zaten we geduldig te wachten met een kop koffie van ons laatste dinars. Na anderhalf uur was er nog geen taxi te bekennen. Ongerust vroegen we opheldering aan de receptionist. Onze taxi? Die stond al lang te wachten. Hij wees naar het krakkemikkige Japanse wagentje, dat bij de hotelingang geparkeerd stond. Aha, dat was dus de beloofde kapitale Mercedes. Geen wonder dat we dat niet in de gaten hadden gehad. De chauffeur was vriendelijk, maar wel uitermate sjofel. Het leek wel of hij hals over kop zijn boerderijtje in de steek had gelaten en nog met de mest aan zijn lompe schoenen naar het hotel was gereden. Misschien was hij familie van de receptionist, die hem met dit ritje had gematst. De man moest eerst allerlei troep van de zittingen halen, om ons een plaats te bieden. Het interieur van het Japannertje was maar nauwelijks berekend op mijn lange lijf. Ik moest me erin vouwen.

De taxirit was een ervaring op zich. We hebben het er bijna van in onze broek gedaan. Bij het hotel moest onze chauffeur een drukke weg oversteken en deed dat zo pardoes, dat we overal gierend remmende banden om ons heen hoorden. "Very sorry", riep hij en scheurde verder. Ook op de snelweg naar het vliegveld hielden we ons hart vast. De man slalomde op de rijstroken als een skiër met te veel glühwein op. Hoe is het mogelijk dat zijn rijvaardigheid ooit met een rijbewijs is bekroond, zo vroegen we ons af.

Je blij maken met een Mercedes en dan aan komen zetten met een oud beestje. De politiek heeft daar ook een handje van. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van maart werden ons heel wat glimmende Mercedesen beloofd. We zijn nu een maand of acht verder. De gemeenteraden tobben, zoals altijd, weer met de centen. Een tegenvaller hier en een tegenvaller daar. Het kan zo maar in de miljoenen lopen. Very sorry. Raadsleden komen er nu achter dat zijn hun kiezers helaas in opgelapte tweedehandsjes moeten laten rijden. De Betuwe en Belgrado, er ligt 1700 kilometer tussen. Het lijkt zo ver weg, maar politiek gezien is het akelig dichtbij.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)