• Columnist Jan Beyer heeft zijn 200ste column voor de Stad Tiel geschreven.

    Raphael Drent

Op de foto

Volgens statistisch onderzoek is het niet best gesteld met de huwelijkstrouw. Echtparen die een heel leven bij elkaar blijven, worden steeds zeldzamer. In de Betuwe is dat even anders. In gemeenten als Tiel en Buren ligt het aantal echtscheidingen flink onder het landelijk gemiddelde. Daar had ik al zo'n vermoeden van, want je kunt hier bijna geen krant openslaan of je komt er wel een diamanten echtpaar in tegen. Mooi om te zien. De belegen bruidegom en de vaak iets minder belegen bruid samen op de foto, geflankeerd door de met een ambtsketen versierde burgemeester, die het stel in de bloemetjes komt zetten. Je kunt meestal aan zo'n foto zien dat de fotograaf zijn best heeft gedaan om er een romantisch plaatje van te maken. Hou elkaar maar lekker stevig vast of geef elkaar een dikke zoen. Leuk voor de foto. In mijn krantentijd ging het er niet zo intiem aan toe. De legendarische persfotograaf Gerrit van Mourik uit Deil leverde op de redactie, waar ik werkte, vaak foto's af van nogal norse jubilerende echtparen, het gezicht in de plooi en recht vooruit kijkend. Net of ze er helemaal geen zin hadden om gefotografeerd te worden. In de praktijk was dat ook vaak zo. Van Mourik moest dan allerlei trucjes uithalen om de trouwe koppels voor de lens te krijgen. Gerrit wist daar spannende verhalen over te vertellen. Over een echtpaar in een boerenwoninkje aan de dijk in de buurt van Maurik bijvoorbeeld. Zestig jaar lief en leed gedeeld, daar aan die dijk, maar ze wilden liever niet op de foto. Bovendien voelden ze zich door Gerrit overrompeld, omdat hij onder het eten met de camera in de aanslag binnen kwam vallen. Ze bleven stokstijf tegenover elkaar aan tafel zitten, al lepelend aan hun soep. Na veel vijven en zessen wist Gerrit de bruid zo ver te krijgen dat ze opstond en dicht tegen de bruidegom aan ging zitten. Zo zou het toch nog een aardig plaatje voor de krant worden. De fotograaf klikte met zijn Hasselblad, een camera die hij voor zijn omvangrijke buik hield. Onverwacht begon de vrouw des huizes te glunderen. Ze had het achteraf toch wel leuk gevonden om op te foto te gaan. "Want", zo zei ze, "ik heb de laatste jaren nooit meer zo lekker dicht tegen mijn man aangezeten. Ik heb het er gewoon warm van gekregen." Op de redactie gaf Gerrit een andere lezing van deze fotoshoot. "Ze was niet warm geworden van die kerel van haar, maar ze zat gewoon met de tiet in de soep." Typisch een verhaal van Gerrit, maar of het waar was heb ik nooit kunnen achterhalen. In zijn eindeloze fantasie werd de soep meestal veel heter gegeten dan opgeschept.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)