• Columnist Jan Beyer heeft zijn 200ste column voor de Stad Tiel geschreven.

    Raphael Drent

Prikactie

Er lag een pimpelpaarse envelop met een geel randje in onze buitenbus. Zal wel weer van een of andere loterij zijn, dacht ik. Een loterij die je miljoenen belooft, maar die nooit meer oplevert dan een pakje thee of een reep chocolade. Maar het betrof nu een serieuzere aangelegenheid: in de envelop zat een zelfafnametest om aan het bevolkingsonderzoek naar darmkanker mee te doen. Ik verdiepte me in de bijgeleverde gebruiksaanwijzing die stap voor stap beschreef hoe ik dit zou moeten aanpakken. Met een bijgeleverd staafje moest ik op vier plaatsen in mijn ontlasting prikken. Het geribbelde deel van het staafje stop je daarna in een buisje en het buisje in een zakje. Zo gepiept, een fluitje van een cent, althans dat dacht ik. Helaas, de drol die ik had uitverkoren voor de prikactie, bleek weerbarstiger dan ik had verwacht. Het ding kieperde steeds weer van de prop toiletpapier, die ik als een soort bedje in de toiletpot had gelegd en dompelde zich dan onder in het water. Een nat exemplaar is volgens de gebruiksaanwijzing ongeschikt om erin te prikken. Dus moest ik het weer proberen. Ik kreeg het gevoel dat ik een soort ezeltje-prik aan het spelen was. Je zou eigenlijk een vlakspoeler moeten hebben, bedacht ik. Zo'n pot waarin je de drol kunt zien liggen voordat je doortrekt. Dat prikt wel even makkelijker. Maar goed, ik moest me zien te redden met onze diepspoeler. Mijn vrouw heeft de zelfafnametest al vaker gedaan en gaf mij als ervaringsdeskundige het advies zo'n papieren bordje, dat we gebruiken bij de barbecue, in de pot te leggen. Een advies dat ik vol vertrouwen op de goede afloop opvolgde. Toch ging er iets niet goed. Ik ben nu eenmaal een kluns in dat soort klusjes. Het hele zaakje kieperde opnieuw in het water. De druk was het bord letterlijk en figuurlijk te groot. Misschien had ik de avond tevoren te zwaar getafeld, wie zal het zeggen. Ik zal u verdere details besparen en volsta daarom met de mededeling dat het me met veel passen en meten uiteindelijk toch gelukt is om de prikactie tot een goed eind te brengen. Wat een opluchting. Voldaan stopte ik het buisje in de grijze retourenvelop. Goed gedaan, meester Prikkebeen.

Nu maar hopen dat het laboratorium de inhoud van dat buisje goed genoeg vindt om het onderzoek met succes te kunnen uitvoeren. In mijn omgeving heb ik ook al mensen gesproken, die bericht kregen dat hun inzending afgekeurd was. Zij moesten opnieuw de pot op. Ik denk overigens niet dat mij dit lot ook zal treffen. Want ik heb echt mijn stinkende best gedaan.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)