• Columnist Jan Beyer heeft zijn 200ste column voor de Stad Tiel geschreven.

    Raphael Drent

Tand

Het moest er maar weer eens van komen. Onze kleinkinderen Jimmy en Lewis logeerden een paar nachtjes bij ons en dan weet je het wel. Gaan we naar McDonald's? Ja, en zeg dan maar eens nee. Grootouders zijn op de wereld gezet om hun kleinkinderen te verwennen. Dus op weg naar het hamburgerrestaurant, waar de broertjes zich eerst een kwartiertje rollebollend in de buizen van de glijbaan vermaakten. Dan naar binnen, wat een nogal hopeloos tafereel oplevert. Bijna geen leeg plekje meer te vinden. Allemaal mensen met malende kaken, gebogen over de tafeltjes die uitpuilen van doosjes en papieren bekers. Smikkelen tussen een afvalberg. Op zo'n moment moet je even niet aan het klimaat denken, maar aan je bestelling. Opa en oma lieten zich verleiden door de BigMac, omdat we die met een kortingsbon voordelig konden aanschaffen. De kinderen zelf kozen na rijp beraad voor een McKroket en een portie Chicken McNuggets. Toen ons bestelnummer in beeld kwam sloegen ze alarm. Oma en opa, we zijn aan de beurt!. We vonden een leeg tafeltje en het fast food smulfestijn kon beginnen. Die torenhoge BigMac, opgebouwd uit onder meer twee plakken vlees en drie delen van een sesambroodje, zette me wel even aan het denken. Hoe werk je zo'n apparaat naar binnen? Ik keek om me heen. Ik zag met enige verbazing hoe een door overgewicht geplaagde vrouw naast ons haar mega-hamburger in een paar happen op wist te schrokken. Toen ze die klus geklaard had zette ze haar tanden ook nog in een tweede exemplaar, alsof ze haar weegschaal persoonlijk wilde uitdagen. Ik ging met meer overleg te werk. Kleine hapjes, wat op zichzelf veel moeilijker is dan de schrok-op-methode van de gulzige vrouw. Bij mijn tweede hapje ging het al mis. De kinderen ontdekten het. Opa zag er plotseling heel anders uit. Opa had een tand aan diggelen gebeten. Er stond nog een klein stompje. Ik gleed met mijn tong langs mijn gebit en inderdaad, ik voelde dat er een scherp gat was gevallen tussen mijn voortanden. Er was een stuk van de porseleinen brug afgebroken. De kinderen keken een tikkeltje angstig. Had opa zich bezeerd? Nee, hoor, opa voelde erg niks van, alleen die scherpe rand in zijn mond was vervelend. De oudste van de twee, altijd nieuwsgierig naar de oorzaak van onverwachte gebeurtenissen, wilde het naadje van de kous weten. Hoe kun je een tand breken op zo'n sponzige hamburger? Wat had die BigMac met opa's tand uitgevreten? Ja, daar vroeg hij me wat. Even zat ik met de mond vol tanden. Nou ja, vol. Bijna vol.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)